Blog pashokje kledingwinkel

BLOG: pashokje in the spotlights

Eerlijk is eerlijk, ik verafschuw paskamers. Ik doe niet aan passen: ik koop al mijn kleding op de gok. Alleen al de rij vind ik een verschrikking. En dan heb ik nog niets gezegd over de onfrisse geuren die
er in en rondom de paskamers hangen. Niet te doen. Ergens een tikkeltje vreemd – want je zou eerder
denken dat ik dan juist de kleding in de rekken laat hangen, omdat ik ze niet heb gepast. Maar ik ben een uitzondering, want shoppen is voor mij net ademen. Bij wijze van spreken, hé. Het blijft knagen, en ik besluit tijdens een koopavond de paskamers van drie grote winkels aan een test te onderwerpen.

pashokje-kledingwinkelsIn de voorbereiding naar de bewuste ‘zomerse’ donderdagavond dat ik met m’n vriendinnen een heus verkleedfestijn in de paskamers hield (ssst), surf ik op het web; op jacht naar artikelen over pashokjes. Al snel heb ik beet: cijfers van een Brits onderzoek, die uitwijzen dat 67% van het winkelende publiek dat gebruik maakt van een pashokje overgaat tot een aankoop. En dat slechts 10% die niet zijn of haar kleding past met een aankoop de winkel verlaat (hoor ik dus bij!). Shoppers die gebruik maken van de omkleedruimtes besteden er maar liefst 30% van de tijd in de winkel. Tja, het pashokje is belangrijker dan wij met z’n allen denken. Zogeheten passers zijn in dit geval de kopers, en kopers behoren op haar beurt de ruimte te krijgen. In de praktijk gebeurt dat echter helaas te weinig. Het overgrote deel van de winkeliers beperken het oppervlak van de paskamers tot 1/5 deel van de winkel. Dat resulteert in lange rijen en wachttijden. Daarbij zijn de ruimtes ook te vaak weggestopt in een onaantrekkelijk hoekje van de winkel en er wordt amper aandacht besteed aan smaakvolle verlichting, waardoor kleding, die er in de winkel nog superleuk uitzag, niet tot zijn recht komt onder de harde TL-lampen (boeee!). Allemaal punten die de verkoop in een winkel nou niet bepaald stimuleren. Tijdens mijn deskresearch over het pashokje stuit ik gelukkig ook op ‘voorbeeldige’ ketens. Neem: de Amerikaanse moderetailer Anthroplogie (dé Zara van Amerika, red), na het nodige onderzoekswerk kwamen zij erachter dat veel vrouwen met zijn tweeën of zelfs in groepjes passen. Niet gek, als ik met vriendinnen shop ben ik ook benieuwd wat zij van mijn aankopen in spé vinden; vraag ik hun om advies. Anthroplogie speelde hier slim op in, door haar pashokjes veel groter te maken, en te accommoderen voor meerdere mensen. Een ander ijzersterk voorbeeld is de ‘engelachtige’ keten Victoria’s Secret. Zij experimenteren met allerlei communicatiemiddelen, als in: een telefoon, drukknop, waarmee passers een willekeurige verkoopster naar hun pashokje kunnen laten komen. Praktisch en een vleugje chic. Daar heb ik wel oren naar, hoor.

Blog pashokje in the spotlightTest der testen
Het eerste ‘slachtoffer’ is het goed geprijsde easy to wear label New Look. Wat ons bij binnenkomst meteen opvalt is dat we moeten zoeken naar de paskamers. Een fail! Dat kost ze punten. Verrassend genoeg staat er geen rij en worden we in ‘koor’ welkom geheten door twee charmante verkoopsters. De eerste indrukken zijn prima, en ik loop vol goede moed richting het pashokje. Eenmaal daar valt het me 100% mee. De ruimte is klein, maar de vloer is haar en pluisvrij én de verlichting kan ermee door. Denk aan: TL-lampen met een warme gloed. Passen in de New Look is geen probleem. Afijn, ruim 30 minuten, zes omkleedsessies en twee aankopen verder, is het tijd voor de volgende winkel. Mango it is! Op het eerste oog ziet de winkel er degelijk uit: opgeruimd en overzichtelijk. Hier ga ik met een gerust hart kleding passen, denk ik nog. Ook in dit geval zijn de paskamers gesitueerd in het uiterste hoekje van de zaak. Eenmaal aangekomen ben ik al snel geneigd een rechtsomkeer te maken, omdat er zeker vijftien vrouwen voor ons in de rij staan. Maar dan spreekt vriendin D. mij streng toe, ‘’oh nee, we blijven gewoon wachten ongeduldige tante’’. Met resultaat, want ook mijn vooroordeel van ‘een lange rij is een lange wachttijd’ kan ik aan de wilgen hangen… Helaas zijn de pashokjes te klein om relaxed kleding te passen. Na het tweede setje besluit ik netjes mijn kleding af te geven aan de paskamer-dame en de benen te nemen. Eens, de uitstraling van de winkel, de vriendelijkheid van het personeel, de variatie aan kleding in de rekken: Mango heeft het allemaal, maar er is gebrek aan comfort in de paskamers. Een tikkeltje vermoeid haasten we ons – bepakt en behakt – naar de laatste winkel, de Bijenkorf. Omdat we te maken hebben met een warenhuis dat meerdere merken verkoopt splitsen we ons op, om vervolgens tegen sluitingstijd aan te meeten bij de pashokjes. En we worden niet teleurgesteld. Voor de beeldvorming: fameuze classy paskamers met fijne spiegels. Ook al zijn we moe, we maken er een grote modeshow van – zoals de girls in Sex And The City: The Movie…

– Tekst: Gina Pesulima

Gina Pesulima (24) is blogster, koopverslaafde incognito (!) en freelance content / project manager bij het Amsterdamse PR-bureau FUSE Communication. In haar wekelijkse column op de website van Visual Movement verkent ze geheel op eigen wijze de facts, figures en fabels rondom (mode)retail advies. Lees en leer.